Al tachtig jaar in de zandbak

Monique trapt het gesprek af met Erik, die al van jongs af aan gefascineerd is door kunst. Erik glimlacht: “Volgens mij wás ik al heel jong kunst; ik ademde het. Als vierjarig jongetje zat ik al te spelen met zand, potloodjes en kleurtjes. Eigenlijk doe ik na al die jaren nog precies hetzelfde. Mijn droom duurt nu al ruim tachtig jaar.”

Wat Erik bijzonder maakt, is dat hij nooit is blijven hangen in één bepaalde stijl, maar zichzelf continu blijft ontwikkelen. Zijn reis bracht hem al vroeg in contact met de absolute wereldtop. “Tijdens mijn studie mocht ik werken in het atelier van Salvador Dalí, en later bij Pablo Picasso,” vertelt Erik. “Dalí zei destijds meteen tegen me dat ik wel kon stoppen, want er was er maar één die kon schilderen en dat was God. En hij voegde eraan toe: ‘Toevallig ben ik God.’ Toen wist ik meteen waar ik stond. Maar sinds die tijd ben ik wel altijd blijven schilderen.”

Hoewel Erik destijds nuchter onder deze ontmoetingen bleef, beseft hij nu hoe uniek het was. “Als ik er nu aan terugdenk, besef ik dat ik een van de weinigen ben die hen nog in levenden lijve heeft gesproken en gezien. De basis legde ik op de Rijksacademie in Amsterdam, maar daarna ben ik gaan reizen. Ik heb overal gewerkt, tot in Indonesië aan toe, om me uiteindelijk in Spanje te vestigen.”

Van de grote meesters nam Erik vooral een belangrijk inzicht mee. “Het ging niet zozeer om hun manier van werken, maar om hun visie. Ik leerde dat mensen me niet aardig vinden om mijn praatjes of mijn mooie ogen, maar om mijn werk. Heel dicht bij jezelf blijven: dat was de grootste les. En die geef ik hopelijk ook door aan mijn zoon.”

Van de reclamewereld naar het management van pa

De genen zijn overgedragen, want inmiddels is ook zoon Mitja actief in de beeldende kunst. Toch koos Mitja er in eerste instantie bewust voor om niét in de voetsporen van zijn vader te treden. Hij vertrok uit de regio Amsterdam/Purmerend en belandde in België.

Mitja: “Als kind besluit je natuurlijk altijd dat je zéker niet gaat doen wat je vader deed. Ik koos voor de reclamewereld en werd illustrator. Dan was ik om vijf uur klaar en had ik tenminste een sociaal leven. Ik ben praktisch geboren in het atelier van mijn vader. De kunstwereld van de jaren zeventig was een links politiek bolwerk dat zich afzette tegen de maatschappij. Er werd enorm veel gefeest en gedronken. Als baby lag ik in een kartonnen wijndoos met een theedoek erin achter de bar te slapen terwijl zij feestten. Gelukkig namen ze me aan het eind van de avond altijd weer mee naar huis!”

De ommekeer kwam tijdens de coronaperiode. Erik keerde terug uit Spanje en vestigde zich in Laren. Hij vroeg Mitja of hij hem wilde helpen om zijn kunst weer op de markt te brengen. Omdat Mitja’s eigen werk in de reclamewereld door corona stillag, pakten ze het meteen groots aan.

“Het is inmiddels behoorlijk uit de kluiten gewassen,” lacht Mitja. “Ik zei tegen hem: ‘Als jij nou gewoon lekker gaat schilderen, beeldhouwen, een wijntje drinkt en een balletje slaat op de golfbaan, dan doe ik de rest.’ We zijn nu vijf jaar verder. Voor mij is het een enorme eer dat ik dit nog tijdens zijn leven zo intensief met hem mag doen. Ik trek hem overal mee naartoe. Soms zeg ik dat hij niet mee hoeft, maar hij is er áltijd bij.”

“Ik kende Chagall, maar mijn vriendjes begrepen er niets van“ Mitja herinnert zich zijn bijzondere jeugd: “Mijn vrije dagen bracht ik door in musea en bij klassieke concerten. Ik ging nooit naar voetbal. Als mijn vriendjes na het weekend vertelden wat ze hadden meegemaakt, zei ik: ‘Ik heb een prachtig schilderij van Chagall gezien.’ Dan keken ze me aan van: waar héb jij het over? Pas later besef je hoe uniek dat was.”

Kunst als totale beleving

Vader en zoon Zilverberg staan bekend om hun dynamische aanpak. Ze organiseren evenementen waarbij kunst een totale beleving wordt. Een succesvol voorbeeld hiervan was het Dinner Art project.

Mitja: “We willen de beleving rondom kunst overdragen. Dus we verzinnen events met een hapje, een drankje en veel gevoel. Bij het Dinner Art project brachten we vijftig mensen samen. Een meesterkok maakte sublieme gerechten en een wijnkenner zorgde voor de perfecte combinaties. De gangen werden aan elkaar gepraat op basis van de symboliek in de kunst. De gerechten waren letterlijk vertalingen van de schilderijen.” Erik vult aan: “De borden zelf werden gepresenteerd als kleine kunstwerkjes. Kunst stopt niet bij verf op een doek. Het zit in eten, drinken en muziek.”

Ook de manier van verkopen is door de jaren heen sterk veranderd. Erik legt uit dat het ‘verliefd worden op een werk en direct kopen’ tegenwoordig anders werkt: “Nu fotograferen mensen eerst thuis hun muur. Wij projecteren het schilderij er dan digitaal in, zodat ze het rustig kunnen bekijken.” Mitja merkt dat mensen door social media en het enorme aanbod minder snel ter plekke een beslissing nemen. “Mensen maken op een beurs wel zestig foto’s om thuis te vergelijken. Daarom doen wij nu veel aan een soort private shopping. Als mensen verliefd worden op onze stijl, laden we de bus vol met de werken die zij mooi vinden en komen we bij hen thuis proefhangen. Dat werkt fantastisch.”

Atelier Zilver

Eric en Mitja hebben samen ‘Atelier Zilver’ opgericht. Een bijzondere samenwerking; Eric vanuit het Rosa Spier Huis in Laren en Mitja vanuit Turnhout in België. Zij presenteren nu niet alleen hun eigen kunst, maar ook prachtig werk van andere kunstenaars op diverse grote evenementen en beurzen alsook op Art Laren / 12-14 juni 2026 !

Gastvrijheid op Art Laren

Tijdens het interview staan de heren op Art Laren (stand 18), een evenement dat dit jaar extra bijzonder is. De organiserende Kiwanis bestaat 30 jaar en heft daarom dit jaar geen toegangsprijs. Een uitstekend besluit, vindt Mitja: “Het maakt de drempel laag en toegankelijk voor iedereen. Je spreekt nu ook veel mensen die nog niet zo doorgewinterd zijn in de kunst, dat is ontzettend leuk.”

In hun dubbele stand presenteren Erik en Mitja dit keer ook werk van twee gastkunstenaars:

1. Christophe: Een meesterlijke beeldhouwer die expressieve dieren in steen en brons maakt. Mitja: “Ik schilder zelf veel dieren en leg daar mijn emotie in. Het was een langgekoesterde wens om zijn beelden en mijn schilderijen samen te brengen. De combinatie van kleur en beeld is prachtig.”
2. Trevor Diacono: Een surrealistische kunstenaar die wereldberoemd is op Malta en inmiddels in Brussel woont. “Hij werkt met epoxy en metalen, waarbij menselijke en dierlijke figuren in elkaar overlopen. Heel gevoelig werk,” aldus Mitja.

Wat direct opvalt bij de heren Zilverberg is de enorme gastvrijheid, of je nu in hun atelier in België of het Rosa Spier Huis komt of op de beurs staat. “Het gaat ons helemaal niet alleen om het kooppubliek,” besluit Mitja. “Het gaat om het gevoel dat je met elkaar deelt. Die belevenis, daar draait het om. En of iemand nu met een schilderij onder de arm naar huis gaat of niet: als het in balans is, is het genieten.”

Dit interview was live te horen op NHGooi Radio. Uitzending gemist? Luister hier het fragment van Kunst & Zo op NH Radio terug.