Afscheid burgemeester Joan de Zwart Bloch
Joke Kok maakt podcasts in Laren. Op haar laatste werkdag als Burgemeester van Laren ging Joke Kok vandaag (16 februari) in gesprek met Joan de Zwart-Bloch waarin zij een inkijk geeft in haar carrière en persoonlijkheid.
Hoewel vandaag 16 februari officieel haar laatste dag is overhandigde zij afgelopen zaterdag de symbolische sleutel van het dorp Laren aan de carnavalsprinses. Voor Joan de Zwart-Bloch markeert dit moment het einde van een bijzonder hoofdstuk. Slechts twee uur later zit ze aan tafel bij Joke Kok, niet als de formele magistraat, maar als de vrouw achter de politicus.
Van de Amsterdamse straten naar het Gooische groen
Hoewel Joan al decennia in de regio woont, hoor je de Amsterdamse wortels nog altijd in haar nuchtere en gevatte antwoorden. Geboren in 1959 en getogen in de hoofdstad, nam ze op haar 21e haar Amsterdamse bravoure mee naar de rest van het land. Die nuchterheid kwam goed van pas toen ze als jonge wethouder vaak werd aangezien voor de ‘koffiedame’ of een willekeurige bezoeker. Met een glimlach en een flinke dosis humor zette ze die scheve gezichten recht: “Hallo, hier zit ik.”
De hartslag van de eerste hulp
Haar carrière begon niet achter een bureau, maar aan het bed. Als verpleegkundige op de eerste hulp leerde ze de lessen die haar later als burgemeester zouden vormen. De dynamiek van een team, het improviseren als de nood aan de man is, en het menselijke contact in tijden van crisis. “Ik houd van die dynamiek,” vertelt ze. Of het nu gaat om een zakelijk besluit of het vieren van een 100-jarige verjaardag, de rode draad in haar leven is de ontmoeting met de mens.
Toch zijn er ook schaduwkanten die ze niet vergeet. Ze vertelt met een hoorbare brok in haar keel over de pyromaan die de regio teisterde, en hoe het menselijk én dierlijk leed – zoals de brand in een stal vol lammeren – haar diep heeft geraakt.
De balans en de horizon
Na twaalf jaar in Blaricum en een intensieve periode als waarnemer in Laren, kiest Joan nu voor de rust. De tijd dat ze ‘ja’ zou zeggen tegen een telefoontje van Rob Jetten voor een ministerschap in Den Haag ligt achter haar. De balans tussen werk en privé is haar inmiddels te kostbaar.
Wat gaat ze doen nu ze de ambtsketen definitief aflegt? Eerst de zon opzoeken in Zuid-Spanje. Tien dagen lang geen veiligheidsregio’s of raadsvergaderingen, maar de tijd aan zichzelf. En haar man? Die is al achttien jaar met pensioen en zal er vast aan moeten wennen dat zijn vrouw nu echt vaker thuis is.
Als Joke haar vraagt of ze kan zeggen dat ze het op haar eigen manier heeft gedaan, hoeft Joan niet na te denken. “Absoluut – I did it my way.”
Voeg een reactie toe